Al een aantal jaar ben ik aan het boetseren, soms met gips, soms met boetseerwas en nu weer met klei. In mijn beelden probeer ik uitdrukking te geven aan waar ik over nadenk, me zorgen over maak of plezier aan beleef. Ik geniet er van om te zien wat er zo onder mijn handen ontstaat. Kort geleden heb ik een eigen keramiekoven gekregen en dat geeft me nu meer ruimte om te experimenteren.
De serie waar ik nu aan werk heb ik ‘koppenpijn’ genoemd. Die is ontstaan toen ik vorig jaar na een ongelukkige valpartij een hersenschudding opliep. Dan is alles ineens anders: hoofdpijn natuurlijk, maar ook wazig zien, soms ook gaten in je geheugen en een beetje angstig zijn over waar die valpartij vandaan kwam. Daarmee in gedachten ben ik mijn nieuwe serie begonnen, waarvan er nu 3 koppen in het Gemeentehuis van Houten staan.
Het zijn heel verschillende koppen en ik heb ze allemaal iets bewerkt: in de ene kop heb ik met een houten lat een hoek geslagen, de andere kop heb ik van boven opengewerkt en er een engobe (kleislib) uit laten stromen en de derde kop heb ik in stukken gesneden en daarna weer schots en scheef in elkaar gezet. Zo heb ik het ongemak van ‘wat er allemaal in iemands hoofd kan gebeuren’, willen verbeelden.
Hierna heb ik mijn beelden ingekleurd met keramische pigmenten, soms in een matglazuur en soms in een engobe (kleislib). Dezen heb ik waterig aangebracht, zodat er een zekere gelaagdheid ontstaat. Hierdoor gaan de koppen meer leven. Mijn beelden zijn figuratief, maar niet al te letterlijk. Ik wil dat ze herkenbaar zijn, maar ook ruimte laten voor eigen invulling van de kijker.
